निवडणूक!

विजयी गुलालाने लाल आसमंत झाला
त्या नव्या उद्याचा, पहाटेच अंत झाला

सुराज्याचे स्वप्न पुन्हा तगलेच नाही

जागेपणीही शोक मग अत्यंत झाला

पुन्हा तीच भाषा, पुन्हा तो तमाशा
पुन्हा मनामनात, तीच वेडी आशा

पुन्हा लोकशाहीस नाडती गाडती ते

सुतकात शांत आम्ही, तिथे ढोल ताशा

मत्त पालखीचे त्यांच्या, पुन्हा आम्हीच भोई

सोयी त्यांच्याच त्यांनी... पाहिल्या जराश्या!

-- राफा

कुठेसे कुणी...

कुठेसे कुणी व्याकूळ गात होते

सूर दूरचे की,  माझ्याच आत होते?

झटक्यात...

हौस नव्हे अम्हास, उरातल्या अग्निची
पाऊल ना पडो वाकडे.. वाट ही अंधारी


- राफा

झटक्यात...

सफर है कठीन, रास्ता है टेढा

डगमगाकर खुदही संभलना होगा

अगर आस है किसी रोशनी की

तो प्यारे तुझे खुदही जलना होगा

- राफा

झटक्यात

उम्मीद की रोशनी देख-देख 

सारी दुनिया चलती है,
लेकिन यह उम्मीद साली 

किस तेल से जलती है?

- राफा

झटक्यात

तकदीरमें थी वही पुरानी यारी

यह बात हमने तब जान ली

हम तो चले थे मुँह छुपछुपाये

मगर गम ने शक्ल पहचान ली

- राफा

झटक्यात

गाठलेच त्यांनी मला, पण एव्हढा पोच होता
वार पहिला कुणाचा... हाच संकोच होता

कोरले शब्द खोटे, त्यांनी थडग्यावरीही
कोरावया पण टोकदार खंजीर तोच होता

- राफा

झटक्यात...

बडी काली हो रात और फैला हो खौफ
और सिर्फ अंधेराही हो दिलों में छाए
पलट सकता है बाज़ी, उम्मीदका एक दिया
किसीके दिलमें रोशनीका खयाल तो आए

- राफा

जगावे कसे ते सांग..

जगावे कसे ते सांग, येथे ताठ कण्याने 

शेवटास आहे जिथे, आकाशही वाकलेले

फुका आवई नको, अंतहीन ग्रहणाची
बिंब तेजाचे होते... जरासे झाकलेले !

एकला डाग करतो, कुणा अस्वस्थ रात्री
घोरती निवांत कोणी, नखशिखांत माखलेले

नको बोध तुमचा, जरा चवीने जगाया
अवेळी आहेत अश्रू, आम्हीही चाखलेले


- राफा

झटक्यात..

लगता है इस कलयुग में
वह भी अपने वादे से मुकर जायेगा
आजकल के कंस, रावण देख
भगवानभी अवतार लेने से डर जायेगा

- राफा


(हिंदीतच सुचले आणि 'झटक्यात' पोस्टले :))

तीच ना ती ?

लाल हिरवे, कधी निळे वस्त्र ल्यालेली
कांती ती सावळीशी, सोन्यात न्हालेली

बर्फाळ थंडीतच, तारुण्य फुलते तिचे
गारठते कमनीय कोमलांग नितळ तिचे

वस्त्र जरासे तोकडे, चिकटून अंगास बसते
सख्यांसवे खेळता, कधी ती किणकिण हसते

त्या थंड तुषारांत, अशी ती थिजलेली
नायिकाच जणू ती, पावसात भिजलेली !

सलज्ज उभ्या तिने, धरला अबोला जरासा
उघडता मुखकमल होई सुंदर ध्वनी खासा

फेसाळत उसळली अन ती यौवनलाट आटली
लोकहो, सावरा ! ही तर बिअरची बाटली !


- राफा

त्या दिव्याखाली..

माझ्या घरासमोरच..

त्या पांढुरक्या, क्षीण दिव्याखाली
संध्याकाळी जमतात
रोज तीच ती..

जवळजवळ विझत आलेली माणसं.

सुरकुतलेल्या हातांची,
भेगाळ चेह-यांची,
कृश, थरथरणा-या शरीरांची

अजूनही जिवंत असणारी..  ती माणसं.

सुकल्या, पराभूत तोंडांनी
आजूबाजूला वाढणा-या अंधाराकडे बघणारी,

कुठेतरी शून्यात नजर लावून
आयुष्याच्या चुकलेल्या गणिताची
पायरी न पायरी मूकपणे
पुन्हा पुन्हा तपासणारी,

रोज एकत्र जमून, एक शब्दही न बोलता
तशीच परत जाणारी..

ती माणसं..

त्यांचे गेले ते बहुतेक दिवस
कठीण. शुष्क.
खड्यांसारखे..

वेचून वेचून फेकून द्यावेसे..
पण तेच आठवून आठवून सारवत बसतात

ती माणसं..
रोज संध्याकाळी..
त्याच पांढुरक्या क्षीण दिव्याखाली.

अचानकच,
मधेच कुणाला तरी आठवतो
कधीतरी आलेला, एखादा.. अगदी एखादाच,
शुभ्र तांदूळाच्या दाण्यासारखा एक दिवस.

त्या दिव्याखालच्या अंधाराला
मग दोन चार शब्द फुटतात
काही क्षण लकाकतात बोलणाराचे डोळे
काही क्षण तरारतात ऐकणा-यांची मने

आपण नियतीला आयुष्यात एकदाच
पण कसे अगदी साफ हरवले..
ती अस्पष्ट कहाणी ऐकताना
काहीसा सुखावून
तो दिवाही फरफरल्यासारखा वाटतो

काहीच क्षण..
मग पुन्हा अस्पष्ट प्रकाशात,
अंधार ठळक जाणवू लागतो..

..

तो डोक्यावरचा पांढुरका क्षीण दिवा,
आता लवकरच जाईल..

पण वाटतं,

तरीही जमतीलच रोजच्या रोज
ती माणसं..
तो नि:शब्द काळोखच बहुतेक
त्यांना उबदार वाटतो आताशा


विझत आलेला दिवा शेवटी शेवटी
अंधाराचा मित्र होत जातो..


- राफा

कुठल्या विषयाचा तास ?

लाल स्कूटीवालीकडे पाहताना
माझा मित्र ह्या जगात नसतो
दूरवरची स्वप्ने रंगवताना तो
नवकाव्याइतका गूढ हसतो..

खरं तर ‘ती’ ह्या विषयात तो
तोंडी नि लेखी परिक्षा देईल
अगदी एकही मार्क गेला तरी
काय वाट्टेल ती शिक्षा घेईल

पण ओळख कशी करावी
हे गणित त्याला सुटत नाही
ह्या आर्किमिडीजच्या तोंडून
‘युरेका’ काही फुटत नाही

हे असे सामान्य ज्ञान कमीच
म्हणून प्रयत्नाना बसते खीळ
कोण? कुठली? जाणण्यासाठी
मग होतो तो अगदी उतावीळ

मी म्हणतो, तिची माहिती काढूच..
पण सध्या जरा शांत रहा ना..
तिच्या घराण्याचा इतिहास जाऊ दे
तू आत्ता समोरचा भूगोल पहा ना!

जोशात येऊन तो गर्जतो ह्यावर,
नको जॉग्रफी आणि नको हिस्ट्री!
जाऊन थेट विचारतोच तिला
मग जुळेलच आमची केमिस्ट्री!

आता बघशील, लवकरच आम्ही
लग्नात एकमेकाना घास देऊ
आणि रात्री प्रौढ साक्षरता वर्गात
शारीरिक शिक्षणाचा तास घेऊ !


- राफा

 ह्या लेखाची PDF फाईल उतरवून घेण्यासाठी इथे क्लिक करा

विडंबन : ‘मालवून टाक दीप’

‘मालवून टाक दीप’ चे विडंबन 

(सुरेश भटांची क्षमा मागून)


(अमानूष केस व दाढी-मिशा वाढलेला इसम न्हाव्याला म्हणतो आहे…)


भादरून टाक नीट, कर्तनात हो तू दंग
नापिता किति दिसात, पाडला बळेच भांग

ह्या अशा जटा बटांत, चेहरा लपे तो आत
हाय तू हसू नकोस, दिसतो मी जरी भणंग

लांब लांब दोन हात, गेला हा संभार व्हात
सावकाश घे कापून, कठीण हा जरी प्रसंग

फार फार ह्या हवेत, उडूनी दाढी झोके घेत
मोकळी करून टाक, घेई वस्त-यास संग

हे तुला तेव्हा कळेल, दिसताच मी कोणी पळेल
काप ना केस हे बरेच, पालटू दे रुपरंग

काय हा तुझा मसाज, नाजूक का इतुका आज
बडव रे लावून तेल, मस्तकाचा कर मृदुंग


- राफा

 ह्या लेखाची PDF फाईल उतरवून घेण्यासाठी इथे क्लिक करा

झटक्यात चारोळी

शुभ्र टोपीखालची स्वच्छ माणसे
शोधताना नाकी नऊ आलेत
कलियुग का काय ते हेच
आता घोटाळेही 'आदर्श' झालेत

- राफा

माणूस नावाचे पुस्तक !

जुन्याच मजकूराचे अर्थ नवे
माणसे वाचणे सोडायला हवे


मुखपृष्ठावरुन काही अंदाज ?
कराल तर फसाल !
एखादं पान चाळल्यावरच
खुदकन हसाल !


ह्या बोलण्याला तो संदर्भ,
अन आतला मतलब गूढगर्भ


पाने चाळावीत, चित्रे पहावीत..
पण संपूर्ण माणूस वाचण्याची उबळ ?
...दाबायलाच हवी !


सुंदर चेहरे बघावेत, चंचल नखरे पहावेत
देखणी मने शोधायची सवय ?
...सोडायलाच हवी !


देवमाणसांचे प्रदर्शन
मांडले आहे घराघरात
सामान्यांचे गठ्ठे मात्र
कायम सवलतीच्या दरात


सुंदर सुबक छपाई
मजकूर मात्र कुरुप
मग पाने उलटायला
लागतो उसना हुरूप !


धूळीत पडलेल्या माणसांकडे
कधी कुठे आपली नजर वळते ?
ब-याचदा माणसाची खरी किंमत
शेवटचे पान उलटल्यावरच कळते !


प्रतिभा अफाट म्हणतात,
मग वागणे क्षुद्र कसे ?
गोड मधाळ चेह-यांचे
अनुभव खवट कसे ?


'एकदा मला वाचाच !' कुणी एक बोलतो
पुढची कित्येक पाने स्वस्तुतीत डोलतो
म्हणतो, दुनियेने माझे चरित्र शिकावे
ऐकताना वाटते ह्याला वजनावर विकावे


म्हणे 'ओरिजनल' तो मीच
स्वयंभू ढंग माझा आगळाच !
मनातले त्याच्या वाचू म्हटलं
तर खरा 'प्रकाशक' वेगळाच !


अकारण अतर्क्य, आक्रस्ताळे अनाडी
त्याच गुणांवर आपले प्रस्थ थाटतात
दुमडलेल्या कोप-यांची आडमुठी पाने
मग काही पुस्तके उगाच जाड वाटतात.


कुठे सूप्त दडलेली प्रतिभा
पण भलत्या रकान्यात चुकलेली
रुक्ष वास्तवाच्या ओझ्याने
बिचारी 'फिक्शन'ला मुकलेली


एकगठ्ठा कुटुंबाच्या संचात
सख्खी नाती बोचू लागतात
करकचून बांधलेली नशीबे
एकमेक काचू लागतात.


एका जीर्णश्या डायरीत
असते सारे आयुष्य सरलेले
आठवणींच्या पंचनाम्यात
एक पिंपळपान विसरलेले !


- राफा

 ह्या लेखाची PDF फाईल उतरवून घेण्यासाठी इथे क्लिक करा

विडंबन: गझल - चकणा ! (मूळ गझल - वणवा)

मूळ गझल 'वणवा'  इथे   आहे

(किंवा ते ह्याच्या आधीचेच पोस्ट असल्याने सध्या ह्याच पानावर खाली पहावयास मिळेल :) )




'चकणा ' !



बियर ठेव रे नीचा, जरा गोठवून आता

ढोसतोस कुठे वेड्या ह्या श्रावणात आता



हाक मारिता त्याना, घोरती आत सर्व

घ्यायचे ना पहाटे का, मज घरात आता



जिव्हा केव्हाच भिजल्या, आत्म्यास ओल आत

तरीही कोरडे अजूनी, वाटे घशात आता



ओरडण्याचीच खोड, जडली जी जनांस

'टाईट' होता टीका, करिती फुकात आता



गांजले घरचे जरीही, तुझ्या दशेस रात्री

पड निवांत जरासा, त्या कोप-यात आता



- राहुल फाटक

गझल - वणवा !

बहर ठेव मनीचा, जरा गोठवून आता

फुलतोस कुठे वेड्या ह्या वणव्यात आता


हुंकारिता वेदना, डोलती येथ माना

आक्रोशही करावा मग सूरात आता


जाणीवा सर्व विझल्या केव्हाच खोल आत

तरी धुगधुगे अजूनी काही उरात आता


खुरटण्याचीच खोड, जडली जनुकांस

उंचावयाची उमेद नाही अंकुरात आता


बांधले मोर्चे जरीही, एकेक दिशेस त्यांनी

काढ तुफान जे जपलेस अंतरात आता


- राहुल फाटक