Sep 25, 2015

एक प्रहसन - गणेशोत्सव २०१५

थेट फेसबुकावरून :


सप्रेम नमस्कार!

सोसायटीच्या गणेशोत्सवात आम्ही सादर केलेले हे प्रहसन (Comedy Skit).

काही तांत्रिक अडचणींमुळे दोन कॅमेरांनी केलेल्या चित्रीकरणाचा संकर करावा लागला आहे त्यामुळे पहिल्या व दुस-या अर्ध्या भागाच्या चित्रीकरणात तफावत जाणवेल.

'वा-यावरची वरात' च्या चालीवर सांगायचे तर कृपया ह्यात काही साहित्यिक मूल्यं किंवा अस्वस्थ अंतर्मनाची स्पंदने वगैरे शोधू नका. गणेशोत्सवाच्या माहोल मधे जाऊन व्हिडिओचा आनंद घ्या.

शेवटी ब्लॉगची लिंक अशासाठी दिली आहे कि ब-याच जणांना मी साक्षर आहे हे माहीत नाही ते ह्या निमित्ताने कळेल (आणि ते इथे येऊन वाचू शकतील).

आणि हो, प्रहसन आवडले तर न विचारता/सांगता खुशाल शेअर करा!

मंडळ अत्यंत आभारी आहे :)




(व्हिडीओ बघण्यासाठी वरील फोटोवर क्लिक करा)



शेअर करण्यासाठी लिंक (व्हिडिओ पहाण्यासाठी फेसबुकावर Log In करण्याची गरज नाही):

https://www.facebook.com/rahulphatak28/videos/10207561506140862


धन्यवाद!



Jul 27, 2015

मिठातले आवळे

कु. कुंजलतिका तनमुडपे यांचे ‘आवळा: कृती व विचार’ हे पाककृतींपलिकडे जाऊन जेवणानुभुतीबरोबरच जीवनानुभुती देणारे खास नवगृहिणींसाठीचे पुस्तक लवकरच बाजारात येत आहे. ‘खल व बत्ते’ हे त्यांचे वायव्य महाराष्ट्रात प्रचंड खळबळ उडवून दिलेले पुस्तक वाचकांच्या ओळखीचे आहेच.
दोन्ही पुस्तके घेतल्यास २५% टक्के सवलत तसेच आवळकाठीचे एक पाकिट (लहान साईज) मोफत मिळेल.

 सर्वत्र उत्सुकता निर्माण करणा-या ह्याच पुस्तकातील एक कृती खास तुमच्यासाठी.

 मिठातले आवळे

 साहित्य: ५० ग्राम काजू (नसल्यास भाजलेले शेंगदाणे चालतील)
८ ते १० आवळे. (१० ते ८ ही चालतील. तुम्ही कुठून बघताय त्यावर आहे)
मीठ (आयोडिनयुक्त असल्यास उत्तम. शक्यतो चवीला खारट असावे व दिसायला कतरीना कैफ च्या रंगाहून थोडे कमी उजळ असावे)
एक आकर्षक बाऊल (हा नसला तरी चालेल पण काहीही सर्व्ह करताना हा कृतीच्या शेवटच्या ओळीत सवयीने लागतोच तेव्हा हाताशी असलेला बरा असतो)
एक चमचा (पाहुण्यांना चिवडा देताना वापरतात तसा लहान आकाराचा असावा)
एक स्मार्ट मोबाईल (आवळ्यांच्या विविध अवस्थांचे तरंगते फोटो फेसबुकवर टाकायला)

कृती:
प्रथम दोन तीन काजू तोंडात टाकावेत. त्याने चित्तवृत्ती उल्हसित होतात आणि पाककृती करायला शारीरिक व मानसिक बळ मिळते.
काजू नीट खावून झाल्याची खात्री झाल्यावर बरणी समोर घ्यावी. त्यात बेताबेताने फिल्टर केलेले पाणी साधारण गळ्यापर्यंत येईल असे घालावे. मुंबईत काही विशिष्ट भागांत रहात असाल तर नळाचे पाणी घेऊ नये कारण पाण्याच्या रंगामुळे त्यात तरंगणारे आवळे दिसणार नाहीत.

टीप: बरणी नीट स्वच्छ असावी. त्यात आधी भरलेल्या कडधान्याचे वगैरे दाणे शिल्लक राहिले तर पाण्यामुळे मोड येऊन आवळ्यांची चव बदलू शकते. विशेषत: नवगृहिणींनी असा अनावस्था प्रसंग टाळावा.

आता मोबाईलने बरणी, आतले पाणी तसेच फिल्टर, किचन प्लॅटफॉर्म, टाईल्स, मायक्रोवेव्ह इत्यादी गोष्टींचे विविध कोनात फोटो काढावेत. फोकस, उजेड, क्लॅरिटी अशा फालतू गोष्टींमुळे कुठलाही फोटो बाद न ठरवता ते सर्वच्या सर्व फोटो फेसबुकवर पोस्ट करावेत. शिवाय खाली ‘आज वेळ होता म्हटलं मिठातले आवळे करावे’ अशी कॉमेंट टाकावी.

थोडा वेळ थांबून साधारण पहिला ‘लाइक’ आल्यावर सेलिब्रेट करायला अजून दोन-तीन काजू तोंडात टाकावे. मग आवळ्यांकडे वळावे. आवळे आठ ते दहा आहेत ना ते मोजून एकेक करुन बरणीच्या पाण्यात गरम तेलात लाटलेली पुरी सोडतात तसे सोडावे (तिखटमिठाच्या पु-यांची कृती ‘खल व बत्ते’ मधे पान नं. ६७ वर पहा)
मग चमचा चमचा मीठ सावकाश घालावे. मध्यम आकाराच्या आवळ्याला एक सपाट चमचा असे प्रमाण असावे. त्याच चमच्याने सावकाश ढवळून मिश्रण एकजीव करावे.

टीप: तो ढवळलेला चमचा पुन्हा मिठाच्या बरणीत खूपसू नये.

आता मघाचच्या फेसबुक पोस्टचे लाईक्स चेक करावेत. साधारण पंचेचाळीस लाईक झाले की मग पुन्हा एकदा पाणी ढवळून मिठासकटच्या पाण्याचे फोटो काढून फेसबुकवर पोस्ट करावेत. पुढची पंधरा मिनिटे ‘अगं आत्ता ग कुठे मिळाले आवळे?’, ‘छानच. पण प्रमाण तर सांगशील? किती चमचे पाणी घ्यायचे?’, ‘आता खातानाही टाका सगळ्यांचे फोटो’, ‘ए आवळ्यांवरून आठवले, रणवीर काय क्यूट दिसतो ना बाजीराव मधे’ अशासारख्या कॉमेंट्सना रिप्लाय द्यावेत.

ह्यानंतर पाच मिनिटे श्रमपरिहार करावा व अजून दोन-तीन काजू खावेत.

तरंगणा-या आवळ्यांचे फोटो काढून पोस्टावेत. काही वेळ आवळ्यांचे निरीक्षण करावे. सर्व आलबेल असल्याची खात्री करुन मग पोस्ट चेक करावे. ‘काय गोड कलर आहे गं. आम्ही कालच अश्याच रंगाचा फ्रिज घेतला. नव-याला वाईन कलरचा हवा होता पण मी दुर्लक्ष केले’ अशासारख्या कॉमेंट्स ना गोडगोड रिप्लाय द्यावेत.

टीप: आधी मीठ पाण्यात मिसळून मग आवळे टाकले तर चालणार नाही का? असा एक कॉमन आणि काहीसा आगाऊ प्रश्न मला विचारण्यात येतो. ही एक घातक प्रथा नवविवाहितेंमधे पडते आहे. अंतिम परिस्थिती साधारण तशीच असली (म्हणजे मॅरीड विथ वन किड) तरी लग्न व बारसे त्याच क्रमाने करतात हे इथे लक्षात ठेवावे.

मघाशी काढलेला आकर्षक बाऊल फोटो काढून पुन्हा कपाटात ठेवून द्यावा. आता ‘झाले तुमचे मिठाचे आवळे!’ असे कदाचित तुम्हाला वाटेल पण मध्यम आकाराच्या ८ ते १० आवळ्यांसाठी साधारण २ ते ३ मध्यम आकाराचे दिवस जाऊ द्यावेत. असे दिवस गेल्यावर आवळे चांगले लागतात हा सार्वत्रिक अनुभव आहे!
फेसबुकवर दर तासाने मिठातल्या आवळ्यांचे फोटो काढावेत व फेसबुकावर पोस्ट करावेत. मीठ थेट बरणीत न टाकता वाटीत काढून घेतले असेल तर उरलेले मीठ वापरून बाकीचे खारे काजू करावेत.

मग, आवडली ना मैत्रिणींनो ही सोप्पी पाककृती? ह्या पाककृतीला फार डोके लागत नसल्याने नव-यालाही शिकवायला हरकत नाही!

Jul 19, 2015

सांगतो ऐका!

पुण्यात भर वस्तीत डेक्कनसारख्या मध्यवर्ती भागात घडलेला हा प्रकार! मी स्वत: अनुभवलेला. कुणाही संवेदनशील व्यक्तीच्या डोळ्यात टचकन पाणी आणेल असा. ह्या भीषण वेगाने होणा-या बदलाला सामोरे जायला आपण तयार आहोत का?

डेक्कन च्या चौकात एक पुस्तकांचे दुकान. नुकतेच नवीन रुपात आलेले. तिथे दुसरी भेट. मी व माझी धर्मपत्नी (पक्षी: बायको).

मागच्या म्हणजे पहिल्या भेटीत ह्या सगळ्याची सुरुवात झालीच होती. त्यावेळी मी चार पुस्तके विचारली. त्यातले एकच मिळाले (इतके काही मी वेगळे वाचत नाही गडे!). एक आऊट ऑफ प्रिन्ट होते (असणारच होते, पण आशा वेडी असते). एकाची एकच प्रत व ती डिफेक्टिव आहे म्हणून नम्रपणे सांगण्यात आले वगैरे. पण हे सगळे शोधताना, विम्बल्डनचे बॉल बॉइज व गर्ल्स जितकी तत्परता दाखवत नसतील इतका चुटपुटीतपणा तिथला इसम दाखवत होता. इथेच माझ्या मनात खळबळ उडाली होती! पुस्तक उपलब्ध नाही म्हणताना तो खजील होत होता (पुन्हा खळबळ!) शेवटी ते एक पुस्तक मिळाल्यावर त्याला माझ्यापेक्षा जास्त आनंद झालेला दिसला (खळबळीचा क्लायमॅक्स!) ह्याविषयी राजच्या ब्लॉगवर वाचले असूनही हा अनपेक्षित अनुभव मी कसाबसा पचवला होता.

घाबरत धडधडत्या अंत:करणाने परवा पुन्हा गेलो. ३-४ पुस्तके घेतल्यावर बिलिंग काऊंटरला. तेव्हढ्यात तोच इसम आला. मला ओळखलेसे वाटले. 'हॅलो सर' अशा भावार्थाचे काहीतरी पुटपुटला. (पुन्हा मंद खळबळ चालू! सौजन्य, तेही गि-हाईकाशी?)

मग झालेला हा संवाद. आतडे पिळवटून टाकणारा:

मी: अं.. वेळ काय आहे तुमची?
(उत्तराची सुरवात 'दुपारी १-४ बंद असते' अशीच असणार अशी पूर्वानुभवावरून खात्री).
तो: सर, सकाळी ७ ते रात्री ९.
(वेडा कुठला. मराठी पुस्तकाचे दुकान आणि मराठी कळत नाही! तू कधी जागा असतोस ते नाही विचारलं! वेळ विचारली वेळ! दुकानाची!)
तो (माझा साशंक चेहरा पाहत): हो सर आणि सकाळी आम्ही खरचं सातला चालू करतो.
(आता माझा बांध फुटायचा बाकी होता. सकाळी ७ ला चालू? म्हणजे फिरायला येऊन घरी परतताना दुकानात डोकावू पाहणा-या वाचनप्रिय मंडळींची, ऑफिसला जाता जाता ठराविक पुस्तक पटकन खरेदी करु इच्छिणा-यांची किंवा गर्दीची वेळ टाळू पाहणा-या वयस्कर व्यक्तिंची अश्या ह्या सगळ्या लोकांची सोय! गि-हाईकांची सोय? देवा अजून काय काय ऐकवणार आहेस)
मी: रंदबधीमसते?
तो: सर?
मी (भावनातिरेकाने कोरडा पडलेला घसा किंवा दाटून आलेला गळा.. ह्यापैकी काहीतरी एक ठीकठाक करत): बंद कधी असते? म्हणजे कुठल्या वारी?
(बरं झालं आज आलो. आज चालू आहे म्हणजे आज वारी तर बंद नसते. नाहीतर खेप पडली असती. फोन करायला पाहिजे होता.).
तो: सर, सातही दिवस चालू असते.
मी: ...
(इथे डोळ्यापुढे अंधारी आली बहुतेक त्यामुळे मी काही बोलू शकत नव्हतो).
मी (मनातल्या मनात तेही हळू पुटपुटत): कु.. कुठल्या शहरात तुमचे दुकान आहे माहीत आहे ना? (मनातले ऐकू गेले की काय त्याला )
तो: ('चुपके चुपके' मधे 'आप गाते भी है' असं शर्मिला टागोरने विचारल्यावर धर्मेंद कसा मान खाली घालून 'कसचं कसचं' असा हसतो, तसा मंद हसत व टरटर करत प्रिंट झालेल्या बिलाचे चिटोरे फाडत): सर, तुमचे इन्वॉईस.
आले की नाही पाणी डोळ्यात?



मित्रमैत्रिणींनो,
वरील भागातील अतिशयोक्ती व मूळ (ख-या) प्रसंगाला दिलेली फोडणी हा विनोदाचा भाग झाला. पण मी लिहीले आहे ते 'बुकगंगा' च्या सहाय्याने नवीन रुपात आलेले 'इंटरनॅशनल बुक सर्विस' ह्या डेक्कनवरील दुकानाविषयी. वर सांगितलेल्या चांगल्या गोष्टींप्रमाणेच सुधारणेलाही वाव आहेच (उदा. विखुरलेली पुस्तके नीट लावणे एका लेखकाची एका जागी एकत्र अशी, जी पुस्तके गोडाऊन ला आहेत किंवा उपलब्ध नाहीत म्हणून आली की फोन करण्यासाठी रजिस्टरमधे माहिती लिहून घेतली त्यानुसार ती मागवून तत्परतेने त्यावर फॉलोअप करणे इत्यादी). पण इरादे नेक आहेत अशी जाणीव झाली म्हणून हा पोस्टप्रपंच.

विशेषत: मराठी पुस्तकांसाठी जरुर भेट द्या. ईंटरनॅशनल बुक सर्विस/हाऊस (बुकगंगा डॉट कॉम), डेक्कन, पुणे.

Jun 5, 2015

कॉमेडीची ट्रॅजेडी!

मराठी सिनेमाचं ना मला झेपेनासंच झालंय.

एक तर पहायला जायला उत्साह येईल असा सिनेमाच खूप दिवस येत नाही. (ह्या आधी केवळ कर्तव्य म्हणून अनेकदा मराठी चित्रपट पाहिले आहेत. आजकाल कंटाळा आलाय) पोस्टरमधेच काही नाविन्य, फ्रेशनेस नसतो! त्यात असा काही चित्रपट आढळला तर तो पटकन १-२ आठवड्यातच बघून घ्यायचा. नंतर तो कुठेतरी जिल्ह्याच्या ठिकाणीच फक्त चालू असतो. हे ब-या हीट सिनेमांचं. नाहीतर तो आधीच झोपतो. कारण एकूण सिनेमाच अनुदानामुळे का कशामुळे माहीत नाही पण ढिगाने बनत आहेत. शिवाय नेमका आपल्याला पहायचा तो सिनेमाही अगदी अवली वेळेला असतो.

'अ पेईंग घोस्ट' पाहून आल्यावर फार वाईट वाटलं. अपेक्षा ठेवली होतीही आणि (आधी अपेक्षाभंग अनेकदा झाल्यामुळे) नाहीही! वाईट वाटलं ते वेळ, पैसे वाया गेल्यासारखे वाटले म्हणून फक्त नव्हे.

चित्रपट पाहून फक्त दोनच गोष्टी आवडाव्यात? एक तर तांत्रिक बाबींचा नीटसपणा (गरज पूर्ण करण्याइतका का होईना) आणि दुसरं म्हणजे एकही मोबाईल वाजला नाही (अपेक्षांची ही पातळी आहे आजकाल). त्यातही दुस-या कारणाचा आपला आनंद मानून घ्यायचा. मोबाईल वाजलेही असतील. पण चित्रपटाचा आवाजच एव्हढा मोठा होता ('12 angry men' च्या भाषेत सांगायच तर 'त्या आवाजात मला माझे विचारही ऐकू येत नव्हते'). त्यामुळे कळलेही नसेल कदाचित कुणी 'वायझेड' इसम किंवा इसमी बोलत असेल तर. आमच्या रांगेतल्या उशिरा आलेल्या २-३ बरण्या व ३-४ मुलं मधेच काहीतरी बोलत होती.

ह्या चित्रपटात अनुभवी आणि तरीही टवटवीत कलाकार होते (मी सिरियल्स बघत नसल्यानेही मला ते ताजेतवाने चेहरे वाटले असतील) अन्यथा मराठीत कास्टींग वगैरे भानगड नसतेच. ज्याचं दुकान सध्या जोरात चालू आहे त्यांनाच घेतलं जातं.

व. पुं च्या कथेमुळे आणि कथाकथनामुळे अपेक्षा वाढवणारी म्हणजे म्हटली तर आता सरधोपट वाटू शकेल अशी पण तरीही रंजनाचे खूप पोटेन्शिअल असणारी, नव्या 'ट्रीटमेंट' ने नवसंजीवनी देण्यासारखी ही गोष्ट होती. पण पटकथा, संवाद व दिग्दर्शन ह्या बाबतीत फार फार निराशा झाली. व. पुं. ची टाळ्यांची वाक्ये तरी जशीच्या तशीच घ्यायची मग. निदान तेव्हढीच जास्त धावसंख्या. कलाकारांनी कामे चोख केली पण अटेन्डंस लावल्यासारखी.

पण लेखक, अभिनेत्यांचे टॅलेंट बघता ह्यापेक्षा कितीतरी जास्त गंमत करता आली असती असे फार वेळा वाटले. अनेक जागा राहून गेल्या. अनेक तकलादू अतार्किक गोष्टी होत्या वगैरे. ( लोक हसण्यासाठी थांबून राहीले होते (हे असं फार वेळा होतं म्हणूनच लोक आजकाल कशालाही हसतात का?)

मग नेमकं गंडत काय? (आता ह्यापुढे वरील सिनेमाविषयी नसून एकंदरच म्हणायचे आहे ते लिहीतो).

मुळात चांगला चित्रपट बनवणे महाकठीण. पण अरे जागतिक दर्जाचे, उच्च कलात्मक (म्हणजे त्यातले ऍवॉर्ड्स चे ज्यूरी सोडले तर सर्वांच्या डोक्यावरून जाणारे धरून) , नवी वाट दाखवणारे, तंत्र आणि आशय ह्याच्यात कल्पनाशक्तीने अवाक करणारे वगैरे जाऊ देत.. तर अगदी शुद्ध व्यावसायिक दृष्टीने पण दोन घटका खणखणीत हशे वसूल करणारा चित्रपट बनवता येत नाही कित्येक वर्षांत (माझा एखादा असा पाहायचा राहून गेलाही असेलही)?

टॅलेंटची काही कमतरता नाही हाच सूर सगळे लावतात आणि ते कधी कधी पटतेही पण मग नेमकं होतं काय मास्तर?

मला खालील काही कारणे वाटतात:
१. अनुदानाच्या भानगडीमुळे किंवा काय, फक्त व्यवसाय म्हणून पहाणारे व प्रॉडक्ट लवकरात लवकर मार्केटमधे आणण्यास उत्सुक असणारे निर्माते
२. अजूनही लेखकाची किंमत व महत्व न ओळखणे जाणे . कथा, पटकथा व संवाद ह्याच्यावर फार कमी काम किंवा मग फक्त चटकदार संवादांवर सगळा भार.
३. अत्यंत कमी गृहपाठ आणि जो होतो तो शेड्यूलचा / logistics चा होतो. कलात्मक दृष्टीने नाही.
४. प्रत्येक कलाकाराला (लेखक, अभिनेते, दिग्दर्शक) तगून राहायची केविलवाणी धडपड करावी लागत असल्याने चाकोरीबद्ध विचार व तेव्हढा वेळ मोजक्या 'प्रोजेक्ट्स' ना देण्यामागची रिस्क. त्यामुळे 'काही व्यावसायिक पण काही काही मात्र आतल्या कलाकाराला समाधान देणारे काम; असे न करता दुकान चालू राहिल्याशी मतलब!' असे होते असावे. आपण काय हा भोटंपणा करतोय असा सूर लावण्याचं धाडस कुणीही (बाहेर फेकलं जाण्याच्या भितीने) करत नसावं !
५. मराठी प्रेक्षकाचा एकगठ्ठा स्टिरीओ टाईप नसल्याने सगळ्यांना सुखावता सुखावता आपल्याला जे आत्मविश्वासाने सांगायचे करायचे आहे त्याच्याशी तडजोड.


'विनोद' हा मी 'ट्रॅजेडी'पेक्षा श्रेष्ठ कलाप्रकार मानत आलो आहे. 'सामाजिक आशय' वगैरे असलेला म्हटलं की माणसं अगदी गंभीर होऊन खोल खोल काहीतरी शोधू लागतात. पण चित्रपट विनोदी आहे म्हटल्यावर 'थोडा दोन घटका टाईमपास' ह्या उप्पर त्यांची अपेक्षाच जात नाही. ही ढिगाने निघणा-या बहुसंख्य मराठी चित्रपटांनी घडवलेली महान ट्रॅजेडी आहे!

विनोदामागे काही विचार असू शकतो, असायला पाहिजे, जे थेट म्हटले, दाखवले नाहीये ते ऐकायला, समजायला पाहिजे, मॅडनेसमधली मेथड शोधायला पाहिजे असे बहुसंख्य लोकांना वाटत नाही. (गेला बाजार थिएटरमधे आहोत तोपर्यंत तुडुंब हसवायला आणि बाहेरचे जग विसरायला लावावे ही अपेक्षाही विनोदी चित्रपटांकडून अजिबात पूर्ण होत नाही). ज्यांना वाटते त्यांनी अनेकदा कपाळमोक्ष झाल्याने आशा सोडून दिली असावी. त्यामुळे विनोदाला कधी तोंडीलावणे म्हणून वापरलेले पाहीले, बॉक्सिंग मॅच सारखा 'पंचेस' च्या संख्येवर दर्जा ठरवला गेला (टिव्ही वरची दुकानं ह्याला कारणीभूत आहेत) किंवा मराठी चित्रपटांसारखे एकदाचे कार्य उरकून टाकलेले पाहिले की त्रास होतो.

- राफा

Jun 4, 2015

न्याय केव्हड्याला?

एकही नसेल एफ आय आर
तर ते मेले सेलिब्रिटी कसले
न्यायदेवतेच्या अंगावरचे आहे
ह्यांनी कधीच काढून ‘नेसले’

गडे, एमएसजी आणि शिसे
दोन मिनिटांनी पहा चाखून
आणि बेमुदत जामीन मिळवा
तुम्ही कायद्याचा मान राखून

गाडीतल्या ‘बिंग ह्युमन’ मुळे
रस्त्यावरचे ‘ह्युमन बिंग’ बळी
ह्यांनीही आहे कानात घातली
त्या एफआयआर ची सुरनळी

किरकोळ एफआयआर नको
एकदा प्रयत्न करा पुन्हा
गडे, एखादा तरी करा ना
सदोष मनुष्यवधाचा गुन्हा

दोनचार होतील केसेस, चॅनेलवर होईल चर्चा
लोकप्रियताही तुमची, अगदी बेहिशेबी वाढणार
न्यायदेवतेच्या वस्त्रांचा होईल, रीतसर लिलाव
फक्त तिच्या डोळ्याची पट्टी, कुणी नाही काढणार

- राफा 

Mar 19, 2015

‘ड्यानल’ आण्णांच्या पिक्चर बरोबर आमचं 'बॉंडींग' होईना !



हो, खरी गोष्ट आहे! कदाचित ऐकून धक्काही बसेल काही जणांना. जे असेल ते असो, पण ह्या डॅनियल क्रेगच्या बॉंडपटांचे आणि आपले सूर काही जमत नाहीत बुवा! आता ह्या वाक्यातच लेख संपायला हवा पण ‘जे असेल ते असो’ म्हणजे नेमके काय ते सांगणे भाग आहे.

पहिले प्रथम मेरा कमसीन बचपन कैसे गुजरा यह कहानी.

मी शाळेत असताना, आमच्या एका श्रीमंत नातेवाईकांच्या घरी VCR होता. तेव्हा VCR हा शब्दही कुणाला फारसा माहीत नव्हता. फारच अपवादात्मक असायचं VCR घरी असणं (म्हणजे जवळजवळ आजच्या virgin च्या कमर्शियल स्पेस ट्रॅव्हल इतकच अप्रूपाचं!) त्यावेळी त्यांच्याकडे गेलो असताना मी व्हिडिओ कॅसेटवर पहिला बॉंडपट पाहिला: गोल्डफिंगर.


अर्थातच मी पाहिलेला पहिला! पण पहिल्यावहिल्या ‘डॉ. नो’ आणि दुस-या ‘फ्रॉम रशिया विथ लव्ह’ नंतरचा हा तिसरा चित्रपट बॉंडपटाच्या ‘टेम्प्लेट’ चा उत्कृष्ट नमुना होता. जेम्स बॉंडची विविध करामती असलेली गाडी, बिन्धास्त हॅंड्सम बॉंड, त्याला भेटणा-या ललना (त्यातल्या मुख्य ललनेचं नाव द्वयर्थी! जे तेव्हा (अर्थातच) कळले नव्हते. किसिंग सिन्सही ‘एफेफ’ करण्याचा काळ तो.. हाय! नंतर प्रत्येक बॉंडपट वेगवेगळ्या कारणासाठी वीसेक वेळा पाहणे झाले तेव्हा ब-याच गोष्टींचा पाया पक्का झाला! तर ते असो), अतिमहत्वाकांक्षी योजना असलेला व्हिलन, रम्य लोकेशन्स आणि त्याहून रम्य एकूणच जीवनशैली, अमानुष ताकदीचा व्हिलनचा उजवा हात असणारा भिडू वगैरे. माझ्या मर्मबंधातला बॉंडपट त्यामुळेच कायम ‘गोल्डफिंगर’ राहील!

अर्थातच लहानपणी किंवा पौगंडावस्थेत पाहिलेले आणि आवडलेले आपण ब-याच वेळा उगाच ऍनालाईज करत बसत नाही. त्या त्या त्याची वेळची गंमत वेगळी असते, ती जपून ठेवायची असते म्हणून. (‘चांदोबा’ मधे नेहमी माणसांची व गावांची नावे आणि चित्रेही बहुदा ‘साऊथ’ स्टाईलची का असायची हा प्रश्न आत्ता पडतो.. तेव्हा पडला नाही!).

त्यामुळेच बॉंडपटाचा नंतर सरधोपट होत गेलेला फॉर्म्युला, रापचिक युवती दिसली रे दिसली की डोरे डालणे व पहिल्या दुस-या सिनमधे ‘तोंडओळख’ करुन मग संबंध अधिक दृढ करणे, टूरिस्टासारखे (ब्रिटीश सरकारच्या खर्चाने) जग फिरणे ह्या सगळ्यातून वेळात वेळ काढून आरामशीर हेरगिरी करणारा आणि womaniser वगैरे विशेषणांनी नावाजावे असा कपड्यांसारख्या शय्यासोबतीच्या ललना बदलणारा, शिवाय काही क्षणांपूर्वीच जीवावर बेतले असतानासुद्धा अगदी ‘विट्टी विट्टी’ डायलॉग सुचून ते मारणारा बॉंड, मनीपेनी आणि ‘एम’ बरोबर त्याचा सुरुवातीचा सीन (त्या आधी त्याचे हॅट फेकणे), नेमकी सुरुवातीला ‘क्यू’ ने दाखवलेली गॅझेट्स आश्चर्यकारकरित्या नेमकी त्या मिशनमधेच (चित्रपटामधेच) बरोब्बर वेळी उपयोगी पडणे वगैरे अश्या अनेक त्याच त्याच गोष्टींनी भरलेला अशक्य व अचाट कल्पनाविलास असणारा बॉंडपट. आणि हो हा टोणगा ब-याच वेळा ख-या नावानेच वावरतो. व्हिलनला MI-6 चे बिझिनेस कार्ड द्यायचेच फक्त बाकी ठेवतो हा. त्या व्हिलन लोकांना बरोबर माहीत असते ह्याचे नाव आणि पुर्वपुण्याई. ते आपले एक्सरेंतून त्याची बंदूक पाहून, फोटोवरुन बॅकग्राउंड चेक करुन मोकळे. पण हा उगाचच जेम्स बॉंड फ्रॉम युनिवर्सल एक्स्पोर्ट्स म्हणून वावरतोय.

तर आपण बोलत होतो मला क्रेगचे बॉंडपट का आवडत नाही ते. काही ढोबळ मुद्दे मांडतो. त्यांचा सामुदायिक इफेक्ट गणिती बेरजेपेक्षा कित्येक जास्त होतो. (‘वन प्लस वन इज ग्रेटर दॅन टू’ स्टाईल)

१.     पहिले म्हणजे त्या टोण्याचा लूकच आवडत नाही हो. इथे कुणाच्या रुपाला नावे ठेवायचे प्रयोजन नाही आणि मला तसा अधिकारही नाही. (हॅंडसम किंवा हंक ची प्रत्येकाची व्याख्या वेगळी असते. मला असे म्हणायचे आहे कि बॉंड म्हणून तो विशेषत्वाने पटत नाही). त्याचे निळे डोळे आणि टग्या लूक हे खरे म्हणजे त्याचे प्लस पॉईंट्स. पण त्याचा तो pout फार आडवा येतो. म्हणजे लहान मुलाच्या हातातून मोठ्या भावंडाने खेळणे हिसकावून घेतले तर धक्क्या॔तून बाहेर आल्यावर, मोठ्यांदा भोकाड पसरण्याआधी ते मूल जसे आधी खालचा ओठ बाहेर काढते तसा क्रेगचा कायम खालचा ओठ असतो (तोंड बंद असताना).


शिवाय माझ्या कल्पनेतला बॉंड साकारणारा आयडियल नट हा ‘डॉं. नो’ मधे शॉन कॉनरी त्या ब्लू टीशर्ट मधे दिसतो तसा फिट आहे (लिन अँड मीन). 
,
शक्यतो बॉंडकडे बघण्याचा प्रयत्न करा!



शर्ट काढल्यावर बार्बी डॉल सारखी प्लास्टीकी बॉडी आणि हंक असण्याच्या नावाखाली कमरेवर मसलदार बल्की डबा नको. क्रेग मधे काही तरी विचित्र 'रोबोपण' आहे खास.

(जाता जाता हेही सांगायला हरकत नाही की पाहिल्या पाहिल्याच चेहरा नावडतो असे अलिकडचे उदाहरण माझ्यासाठी म्हणजे रणबीर कपूर. (काही मुलींनो, पुढे वाचू नका!) काय त्याच्यात आईवडिलांच्या चेह-यांच्या फिचर्सचे विचित्र मिश्रण झाले आहे म्हणून का, तो माजोरड्यासारखा वागतो बोलतो म्हणून का, कपूर आडनावाबरोबर येणारे फायदे त्याला फुकट मिळाल्याच्या बाकीच्यांवरच्या अन्यायाचा राग म्हणून का,  त्याला काही बॉडीच नाही म्हणून का (athlete philosopher ह्या उत्तम नटाच्या व्याखेतले काहीच फिट होत नाही हो), एक विचित्र मंद लूक कायम चेह-यावर लुकलुकत असतो म्हणून का किंवा कुठल्याही ठोस कारणाशिवाय पोरी कुठल्याही ‘नवीण’ रॅंडम ऍक्टरला ‘स्वीट’ किंवा ‘क्यूट’ हे लेबल देऊन टाकतात आणि समिक्षक वगैरे लोक वासरात लंगडी गाय ह्या न्यायाने ‘मोस्ट प्रॉमिसिंग न्यू टॅलेंट’ ठरवून टाकतात म्हणून का (तुम्हाला स्वत:ला काही स्टँडर्ड आहे की नाही! का व्हॉट्स ऍप वर कुठल्याही शेअर ला दहा बारा आयकॉन आणि ऑसम वगैरे दाद देणारे असतात तसे झालेत समिक्षक?) असेल ते असो.. तो डोक्यात जातो ही खरी गोष्ट!)
२.     बरं आता चित्रपटाविषयी नक्की ठरवा काय हवे आहे ते. उत्तम ऍक्शन पट पहायचा आहे. मस्त! जरुर पहा. पण मित्रहो त्याला बॉंडपट म्हणू नका (‘कॅसिनो रॉयल’ मधला पहिला थरारक पाठलाग मस्त होताच होता). तुम्हाला भंपकपणा किंवा केवळ मनोरंजन नको आहे. विचारप्रवर्तक, अंतर्मुख करणारं, सामाजिक अन्यायाला किंवा समस्येला वाचा फोडणारं , अगदीच मेलोड्रामाटिक हवे असेल तर बळंच ‘स्त्री जन्मा तुझी हीच कहाणी’ छाप काही पाहायच आहे? जरुर पहा. पण बॉंडपटाकडून भलती अपेक्षा कशाला!
एक उदाहरण देतो. तुम्हाला सत्यनारायण करायचा आहे ना? करा!!! देवावर विश्वास नाही म्हणता आणि/किंवा अशी पूजा अंधश्रद्धा वाटत्ये? मग करू नका. जाऊही नका कुणी बोलावले तर! बरं तुम्ही फार देव देव न करणारे आहात का? पण पुजा साहित्याचे ते सुंदर रंग, गंध, फुलं, पानं, दिवे, समया मोहून टाकतात? मन प्रसन्न आणि शांत होते? घरी त्या निमित्ताने चार लोक आले की बरे वाटते? मग जरुर करा सत्यनारायण. मुद्दा काय तर ठरवा एकदा काय ते. एकदा ठरले की मात्र सत्यनारायण सत्यनारायणासारखाच करा. केळ्यांच्या कापांचा छान वास लागलेला तुपाचा शिरा प्रसाद म्हणून असू देत. तिथे उगाच जुनाट परंपरा मोडायच्या म्हणून आणि हेल्दी खायचे म्हणून ग्रीन सलाड किंवा बॉइल्ड एग्ज प्रसाद म्हणून ठेवू नका. तात्पर्य, बॉंडपट हा बॉंडपटाची व्यवच्छेदक लक्षणे असलेलाच हवा!
३.     “क्रेग आल्यावर मॅच्युअर्ड झाला हं बॉंड फायनली !” हे विधानच बालीश आहे. बॉंडपट हा आमचा ‘चांदोबा’ आहे. त्यात न्युक्लिअर फिजिक्स टाकून तो ज्ञानामृत पाजणारा होईल पण मग तो चांदोबा राहील का? ब्लॅक अँड व्हाईट चित्रपट (उदा. देव आनंद व जिच्याकडे पहात रहावे वाटते अशी साधना असलेला ‘हम दोनो’) रंग फासून नव्याने रंगीत स्वरुपात आणण्याचा आततायी आचरटपणा जो चालू झाला आहे ना तसे वाटते. अरे त्याची वेगळी मजा आहे. ती घ्या ना.
शाळेत असताना मी सुट्टीत पुण्याला यायचो तेव्हा मराठी पेपरमधे प्रत्येक थेटरच्या स्वत:च्या जाहीराती असत. थेटरला कुठला शो किती वाजता आहे हे कळायचे. बरेचदा एका आठवड्यात एक थिएटरात एक चित्रपट असेच असायचे. आता नेमके उलटे असते. सिनेमा कुठकुठल्या थिएटरना लागलाय ह्याची जाहीरात असते. तर त्या वेळी ‘लिनाचिमं’ च्या (लिमये नाट्य चित्र मंदीर म्हणजेच आत्ताचे विजय टॉकिज) च्या अचाट जाहिराती असायच्या. त्यांच्या मालकांच्या डोक्यातून त्या निघालेल्या असायच्या का हे माहीत नाही पण डोके सुपीक आणि टँजंट होते हे नक्की.. त्यात बॉंडपटासाठी वर मराठीत हमखास असणारी टॅगलाईन म्हणजे ‘एका हातात पिस्तुल व दुस-या हातात ललना लिलया खेळवणारा बॉंड पहा’! (त्यांनी ‘सुपरमॅन’ची जाहीरात ‘अमेरिकन मारुति पहा’ अशी केल्याचे अजून आठवते आहे).
तर बॉंड हा खेळवाखेळवी करणारा एकाच वेळी डॅशिंग, चार्मिंग, राष्ट्रभक्त, छछोर व आरामशीर गडीच पाहीजे. त्याला सर्व विषयांची (pun intended) माहिती पाहिजे. ‘वाईनचा प्रकार आणि ती जेव्हा सीलबंद केली ते वर्ष’ इथपसून ते ‘सोन्याच्या स्मग्लिंगचा आंतरराष्ट्रिय अर्थकारणावर होणारा परिणाम’ इथपर्यंत सर्व माहिती त्याच्या जिभेच्या टोकावर पाहिजे. त्याला व्हिलनने डायरेक्ट ‘उडवून’ न टाकता रीतसर आपली सगळी योजना समजावून देऊन (फॅक्टरीची टूर असते तशी) मग त्याला पलटवार करायची संधी दिली पाहिजे. इत्यादी.
४.     मग लगेच प्रश्न असा पडतो की म्हणजे तेच तेच आणि तेच बघायचे आहे का? जो फॉर्म्युला (अगदी सिन्सच्या सिक्वेन्स पर्यंत) सरधोपट आणि हास्यास्पद वाटतो तोच का हवा आहे? ह्याचे उत्तर म्हणून दोन उदाहरणे देतो. आपण जेव्हा जादू पहातो तेव्हा ते आधीच सगळे खोटे, आभासाचे, हातचलाखीचे असणार माहीत असते. त्यावेळेपुरते आपण स्वाधीन होतो त्या कलाकाराला. त्याची हातोटी अशी कि असा विश्वास टाकल्यावर जादू सुरु असताना आणि नंतर काही वेळ तुम्हाला तो सगळा प्रकार तोचतोच, कंटाळावाणा वाटू न देता उलट नव्या युक्त्यांनी आणि प्रेझेंटेशनने मंत्रमुग्ध करतो, खिळवून ठेवतो, पेचात पाडतो आणि मुख्य म्हणजे तुमचे मनोरंजन करतो.
म्हणजे ‘गॉथम सिटी’ आहे हे मी मान्य करतो पण मग लेका ती सिटी अशी दाखव, बॅटमॅन असा काही उभा कर, जोकर असा काही रंगव (pun intended), गोष्ट हलत्या चित्ररुपात अशी सांग की मजा आ जाए!’ ही आपली धारणा असते/असावी. हे बॉंडपटानांही लागू पडते. (एरवी गबाळा, अव्यवस्थित रुममेट असेल ज्याचे दोष दोस्तीखात्यात आपण माफ करु कारण जेव्हा मित्रांची मैफिल जमेल तेव्हा आपल्या भन्नाट बडबडीने तोच मजा आणणार आहे!)
दुसरे उदाहरण म्हणजे काही (खरोखरचे) हटके हिंदी चित्रपट ज्यांनी त्याच त्याच घिसापिट्या फॉर्म्युलामधे नवनवीन कल्पना, कॅरेक्टर्स, backdrop, संवाद, संगीत ह्यांनी चित्रपट पुन्हापुन्हा बघणेबल केला! पटकन सुचणारे उदाहरण म्हणजे ‘सरफरोश’ (आमिर खान, नसिरुद्दीन शाह, सोनाली बेंद्रे). देशभक्ती, रोमान्स, स्मगलिंग, देशविघातक कारवाया व इतर गुन्हे करणारे व्हिलन लोक, मॉं-पिताजी का प्यार इत्यादी चावून चोथा झालेल्या चौकटीतच उत्कृष्ट मनोरंजक चित्रपट बनवला गेलाच ना. (कमर्शियल हिंदी सिनेमाचे माझे ऑल टाईम फेवरेट उदाहरण म्हणजे ‘जॉनी मेरा नाम’ . हिंदी चित्रपटाचे सर्व अतर्क्य आणि अचाट अंगभूत ‘दुर्गुण’ (हिरो हिरोईन अचानक गाणी म्हणू लागतात हेही आलेच त्यात, ज्याशिवाय आपण हिंदी चित्रपटाची कल्पनाही करु शकत नाही) असूनही अत्युकृष्ट दिग्दर्शन, टेकिंग, संवाद, ‘प्रेझेंटेशन’ , ऍक्टर्स आणि नॉन ऍक्टर्स कडून ‘बरोब्बर काढून घेतलेले’ काम इत्यादी. असो . त्यावर वेगळा लेख लवकरच (!!!) लिहीन म्हणतो आणि ‘ज्वेल थीफ’ वरही आणि… असो!)

तर थोडक्यात मुद्दा काय तर बॉंडपटाची चौकट मान्य करून त्यात तुम्ही नवीन आधुनिक तंत्राने, गोष्ट सांगण्याच्या पद्धतीने, धक्का तंत्राने, काळाशी सुसंगत पटकथा आणि चुरचुरीत संवाद, चलाख युक्त्यांनी आणि बॉंड साकारणा-या (नवीन) सुयोग्य नटाने नवीन बॉंडपट कसा ‘फ्रेश आणि अपिलिंग’ बनेल हे आव्हान स्वीकारायला हवे ना. नाहीतर मग टिमथी डाल्टन पेक्षा डॅनिएल क्रेग बरा (आणि किशन कुमार पेक्षा -- अहो तोच तो. महान नट व गुलशन कुमार चा भाऊ -- रणबीर कपूर बरा) असंच म्हणाव लागेल.

बॉंडपटाचे दोष नसलेला आणि भरपूर गुण असलेला चित्रपट चांगला असेलही पण आमच्या नेहमीच्या तराजूत तो ‘बॉंडपट’ राहिलेला नसेल. प्रॉब्लेम आहे तो इथेच!

आता लोकेशन्स साठी, स्टंट्स साठी (आणि ‘अजूनही ढिचक्याव दिसेल मोनिका बेल्लुच्ची’ ह्या आशेने) नवीन येणारा क्रेगचा बॉंडपट Spectre पाहीनही. पण तो माझ्या कल्पनेतला मॉडर्न बॉंडपट असेल की नाही ह्याबाबत खरोखरच शंका आहे.


Jan 24, 2015

चित्रपट आणि चिवचिव!

तर, प्रसंग नेहमीचाच.. कारण ‘पात्रं’ तीच!

जवळचे चित्रपटगृह... ब-यापैकी चांगला चित्रपट... मी..

आणि आजूबाजूला निवांत बोलणारी लोकं!

लक्षात घ्या, सामान्य प्रेक्षक म्हणून (इथे काही मित्र ‘अतिसामान्य!’ असे 'धुमधडाका'तल्या अशोक सराफ सारखे ओरडतील! सच्चे मित्र हे असेच असतात) मला चित्रपट (व पॉपकॉर्न, सामोसे इत्यादी) चा आस्वाद घ्यायला आवडते/आवडले असते. मी काय तिथे पोलीसगिरी करायला जात नाही की संस्कृतीरक्षणही. पण दोन चार वेळा दुर्लक्ष केल्यावरही दोन रांगापर्यंत ऐकू जाईल एव्हढ्या मोठ्या आवाजात कुणी बोलत असेल तर कवटी सरकतेच.

तर, एक सीट सोडून एक जोडपे बसले होते. (म्हणजे कॉलेज युवक-युवती. ‘गोईंग स्टेडी फॉर लास्ट फोर डेज’ वाटले). त्यांच्या गप्पा चालू होत्या. चित्रपटाविषयीच असं नाही.. जनरल ! बॅकलॉग पूर्ण करणे चालले असावे. अर्थातच युवती कित्येक जास्त फुटेज खात होती. त्यांना सभ्य भाषेत आवाज दिला तर त्यांचा आवाज जवळजवळ बंद झाला. इंटर्वल नंतर पूर्णच. कारण ते परत आलेच नाहीत! वायफळ गप्पा मारणे जास्त महत्वाचे असावे तिकीट फुकट जाण्यापेक्षा.

माझ्या आणि त्यांच्या मधे असलेल्या सीट्वरच्या तरुणाच्या नजरेत माझ्याविषयी आदर दिसू लागला होता.

काही वेळाने त्यांच्या दोन रिकाम्या सीट्स च्या पलीकडून मोबाईल चिवचिवला आणि वही हुआ जिसका डर था! 

मोबाईल धारी एक लोद्या होता खुर्चीत घट्ट रुतलेला. त्याने निर्विकारपणे व निर्ढावलेपणाने फोन ‘रिसिव्ह’ केला आणि मस्तपैकी बोलायला सुरुवात केली. जणू त्याच्या लिव्हिंग रुम मधे प्रोजेक्टर लावला होता आणि आम्ही त्याच्या दयेवर आयुष्यातला पहिला चित्रपट पहायला दाटीवाटीने कोप-यात बसलो होतो. मी ‘शुक-शुक’ करुन, माझ्या शेजारच्या तरुणाने टिचकी वाजवून त्याला आमच्या भावना पोचवायचा निष्फळ प्रयत्न केला पण.. ! फोनवरल्या अदृश्य पलिकडल्याशी त्याचे तात्विक मतभेद होऊन, त्यांचे दोघांचे समाधान होऊअन मग त्याने एकदाचा फोन बंद केला. ह्या नुकत्याच संपलेल्या परिसंवादाचा त्याच्या बरोबरच्या दोघांना 'रिपोर्ट' देऊन तो अखेरीस शांत झाला आणि चित्रपट पाहिला न पाहिला करत पुन्हा निवांत खुर्चीत जेव्हढा पसरू शकेल तेव्हढा पसरला. रीळावरची फिल्म तुटावी तशी माझी ‘लिंक’ खटकन तुटली होतीच.

‘मी त्याला आवाज देणार आहे!’ मी शेजारच्या तरुणाला म्हटले.

‘हो ना, अगदी oblivious असतात अशी लोकं’ तो पुटपुटला. आता oblivious चा अर्थ लावून आत दिवा पेटायला अर्धा सेकंद लागला (मराठी माध्यम!), पण तरीही त्या तरुणाच्या नजरेतला माझ्याविषयी दुणावलेला आदर मी टिपलाच.

चित्रपट संपल्यावर मी घाईघाईने लोद्याच्या दिशेने सरकलो. ते तिघे निवांत बाहेर पडत होते.. सीनेपर काही बोज असण्याचा काही संबंध नव्हताच. पण त्याला कटहरे मे खडे' करायला मी आतूर होतो. पण वो तीन थे आणि मी अकेलाच. (माझ्या बाजूच्या सीटवरचा तरुण वैचारिक पातळीपुरताच असावा. ‘बाहेरुन पाठिंबा’ टाईप. तसाच प्रसंग आला असता तर त्याला जमेस धरणे म्हणजे नसलेला हातचा धरण्यासारखे वाटले जे मी शाळेत अनेक वेळा केले होते). 

आता, मी साधारण दीड इसमांना भारी पडू शकतो (ऍव्हरेज धरले तर) त्यामुळे झटापटीची वगैरे वेळ आली असतीच तर मी ‘सगळे काय येता एकदम अंगावर.. दीड दीड करून या!’ असे ओरडलो असतो.

शेवटी त्यांना गाठून लोद्याच्या पाठीवर थाप मारून त्याला 'शुभ नाव' विचारले. त्याने आश्चर्यचकित होत होत सांगितले. त्याच नावाचे माझ्या ओळखीचे लोक चांगले सुशिक्षीत, सुसंस्कृत व उच्च पदावर वगैरे असलेले असल्याने हाच नेमका कार्टा कसा निघाला हा विचार मला पहिलेप्रथम चाटून गेला. ‘पत्रिकेत काय अक्षर आले होते नावासाठी’ हा प्रश्न विचारायचा मोह टाळून मी ‘हॅज इट ऑकर्ड टू यू..’ अशी प्रस्तावना केली (झापायला इंग्रजी बरी असते. नुसतीच ‘बरी’ नाही तर अगदी चांगली ‘पुरते’).

मी थोडक्यात त्याला व्यथा सांगितली आणि ‘कुणाचा रे तू’ ह्याचे इंग्रजीत धर्मांतर काय होते ह्याचा विचार करु लागलो. शिवाय ‘स्नेक इन द मंकीज शॅडो’ वगैरे कुंग फू पटातले पवित्रेही आठवू लागलो. पण काय आश्चर्य! लोद्याचा चेहरा दीडेक फूट पडला. कदाचित असे वर्मावर बोट (किंवा अगदी रोवून गुडघा) ठेवण्याचे कुणाच्या मनात येईल अशी त्याची अपेक्षाच नसावी. युद्धात सरप्राईज ऍटेक ला एव्हढे महत्व का असते ते मला लगेच पटले.

त्याला नाव विचारण्याच्या माझ्या एकंदर पद्धतीत काहीतरी जाणवून त्याचे दोन मित्र आधीच चार पाच फूट लांब चालू लागले होते. ‘आपला काय संबंध’ अशा थाटात ! (सच्चे मित्र असणार). लोद्याने (‘पडलेला चेहरा’ फेम) दिलगिरी व्यक्त केली पुटपुटून. 

‘नाही, आम्ही तुला सभ्यपणे सांगायचाही प्रयत्न केला’ हे ऐकल्यावर तर ‘सिन्सियर अप्पोलोजी’ सुद्धा व्यक्त केली. ‘भगवान के लिए मुझे माफ कर दो’ छाप भाव मला त्याच्या गटाण्या डोळ्यात दिसले.

मग मीही जास्त ताणले नाही. उगाच ‘त्यांच्या गुन्हेगारी कारकिर्दीची सुरुवात एका निरागस लोद्याला फटकवण्यापासून झाली’ असे काहीतरी माझ्या चरित्रात यायचे पुढे मागे.. शिवाय त्याच्या अनपेक्षित शरणागतीने मी एव्हढा हबकलो की ‘फिर ऐसा मत करना’ स्टाईल एखादे वाक्य फेकायचेही विसरलो. फक्त ‘उतू नको, मातू नको.. वाजला मोबाईल घेऊ नको’ असा चेहरा करून पाठीवर अजून एक थाप मारून त्याची पाठवणी केली. (मुळात मोबाईल सायलेंट वर टाकणे म्हणजे टूच मच!)

त्याचे ‘सच्चे मित्र’ आता दिसेनासे झाले होते. कदाचित आता ते थेटरबाहेर उभे राहून ‘किधर गया था बे तू’ असे करुन वर त्यालाच झापणार असतील. ‘अर्ध्या तासात दोन दोनदा झापून घेणे लोद्याच्या नाजूक तब्येतीला झेपेल का’ हा विचार आणि पुन्हा ‘स्नेक इन द मंकीज शॅडो’ पहावा का हा दुसरा विचार, अशा दोन विचारांचे ओझे घेऊन मी पार्किंग लॉट कडे चालू लागलो.


तो लोद्या माझ्यावर बसला असता तर माझ्या ‘दीड इसमां’च्या ऍव्हरेजचे काय झाले असते आणि मी पुन्हा बोलू शकलो (चित्रपट चालू नसताना) असतो का हा तिसरा विचारही माझ्या मनात त्याच्या मोबाईलसारखा चिवचिवून गेला!